مقدمه

در عصر حاضر سازمانها به صورت فزاینده ای با محیطهای پویا و در حال تغییر مواجهند و بنابراین، به منظوربقا و پویایی خود مجبورند که خود را با تغییرات محیطی سازگار سازند. به بیان دیگر با توجه به سرعت شتابنده تغییرات و تحولات علمی،تکنولوژیک، اجتماعی،فرهنگی و ... در عصرحاضر،سازمانهایی موفق و کارآمد محسوب می شوند که علاوه بر هماهنگی با تحولات جامعه امروزی ، بتوانند مسیر تغییرات ودگرگونیها را نیز در آینده پیش‌بینی کرده و قادر باشند که این تغییرات را در جهت ایجاد تحولات مطلوب برای ساختن آینده‌ای بهتر هدایت کنند ، چرا که به گفته تافلر «تنها با بهره گیری خلاقانه از تغییر برای هدایت کردن خود تغییرات است که می‌توانیم از آسیب شوک آینده در امان بمانیم وبه آینده ای بهتر و انسانی تر دست یابیم» (تافلر،1373, 500). با وجود این مشاهدات و مطالعات نشان می دهد که بسیاری از سازمانها نه تنها نوآور و خلاق نیستند بلکه حتی در هماهنگی با تحولات و پیشرفتها و تغییرات عصر حاضر نیز ناتوان مانده و اغلب با شیوه‌های ناکارآمد سنتی اداره می شوند.به عنوان نمونه «اندرو پتیگرو» پژوهشگر انگلیسی که در زمینه تصمیم‌گیریهای استراتژیک مطالعه کرده است ،از خصوصیات ایستای سازمانها حیرت زده شده است و به این نتیجه رسیده است که به رغم تغییر پیوسته شرایط دنیا ، اغلب سازمانها و شرکتها در 10سال گذشته زندگی می‌کنند و حدوداً 10 سال از شرایط دنیا عقب هستند(پیترز و واترمن،1372، 27).

نقش مدیریت  رسانه در رشد و توسعه جامعه

مقاله مجتبی رکنیان 30/1/1387

قسمت اول : آشنایی با نظریات والگوهای حاکم برموضوع ارتباطات و توسعه:                                   
سوال های اصلی
1- مدیریت رسانه یک ضرورت برای گذار از جامعه سنتی به جامعه مدرن است.
2- مدیریت رسانه تحت تأثیر عوامل خاصی در فرآیند مدرنیته تأثیر گذار است.

نظریات والگوهای حاکم برموضوع ارتباطات و توسعه:                                    

الف: دو رویکرد در مطالعات ارتباطی
1- وسایل ارتباطی                                                                 (مک لوهان، ژان کلوتیه و رایزمن)
2- پیام های ارتباطی
نظریه تزریقی، استحکام، برجسته سازی، وابستگی متقابل، شکاف آگامی، نظریه کاشت، میانجی، نظریه های انتقادی و رادیکالی، نظریه های هنجاری(استبدادی، رسانه های آزاد، مسئولیت اجتماعی دنیس مک کوئیل)، سوسیالیستی، توسعه بخش و مشارکت دموکراتیک

مطبوعات در دیدگاه گوستاولوبون: (1931-1841)
1- از دست رفتن تسلط آموزش های کهن
2- رشد قدرت توده ها
3- طرح عقاید متنوع و متفاوت از سوی نشریات

گابریل تارد و مطبوعات:
مطبوعات سبب رشد همگان می شوند که عمده ترین خصوصیات آن عبارتند از:
جمع نامجاورات، کنش و واکنش ها .دیر... شکل می شود(پراکنده بودن جمع)، عقلانیت همگان، عمدتاً به جوامع صنعتی اختصاص دارد.

تونیس و مطبوعات:
مطبوعات با ساختن افکار عمومی، جهان را به سویی می برند که در آن کثرت دولت ها در حکومتی جهانی، تضعیف شده و از میان خواهد رفت و نهایتاً جامعه ای بین المللی به وجود خواهد آمد. آنها می توانند وقایع را به سرعت بسازند و اشاعه دهند و به صورت غذاهای دلچسب برای جامعه درآورند.

ماکس وبر و مطبوعات:
1- عاملی جدید در قدرت اجتماعی اند؛
2- نقش تازه ای در سرمایه گذاری و گردش ثروت در جامعه دارند؛
3- مطبوعات، افراد را به جامعه می شناساند.
ماکس وبر می گوید:
1- چگونه مطبوعات می خواهند انسان مدرنی بسازند؟
2- ارزش های فرهنگی فرا فردی مؤثر بر مطبوعات چیست؟

مارکوزه و مطبوعات:
فرهنگ بسته بندی شده از سوی مطبوعات ارائه می شود. مار کوزه با تفکیک «خواست های راستین» بشر از «خواست های کاذب» نقش مطبوعات را پس زدن خواست های راستین به ضمیر ناخود آگاه و دامن زدن به خواست های کاذب چون خورد خواب وشهوت......... می داند.

یورگن هابرماس و مطبوعات:
گستره همگانی و نقش نشریه ها و روزنامه در سده هیجدهم میلادی بسیار چشمگیر است. او می گوید: تمایز میان عقیده فردی و افکار عمومی، نباید موجب سرکوب عقیده و آزادی بیان شود. درست است که عقیده همگان فراتر از خواست ها، نیازها، اشتیاق ها و باورهای فردی می رود، اما نمی توان به نامش سرکوب عقاید فردی را پذیرفت، بلکه باید ارزیابی و ارزش گذاری آنها پرداخت.

منطق گفت وگو در حد نهادهای گستره همگانی
نظریه های هنجاری
نظریه های هنجاری، بیشتر به تشریح بایدها و نبایدهای حاکم بر وسایل ارتباط جمعی در شرایط مختلف می پردازد و این که چگونه هنجارهای حاکم بر جامعه بر ساخت و کارکرد رسانه ها تأثیر می گذارد.
«دنیس مک کوئیل» این نظریه ها را به شش گروه تقسیم می کند:
1) تئوری استبدادی Authoritarian Theory
2) تئوری رسانه های آزاد Free Press. T
3) تئوری مسئولیت اجتماعی Social Responsibility. T
4) تئوری رسانه های شوروی Soviet Media. T
5) تئوری رسانه های توسعه بخش Development Media. T
6) تئوری مشارکت دموکراتیک Democratic-Participant Media. T

1. تئوری استبدادی:                                                                                             در این نظریه، رسانه ها نقش آمرانه ای برای اعمال قدرت در جامعه دارند. استقلال نداشتن رسانه ها و وابستگی آنها به نظام دولتی، از جمله ویژگی های این گونه رسانه هاست. برپایه این نظریه، حقیقت و قدرت، دو روی یک سکه اند و هرچه افراد به کانون قدرت نزدیک تر باشند، دسترسی آنها به حقیقت نیز بیشتر است. در واقع، پیوند حقیقت و قدرت، توجیهی است برای هدایت مطبوعات از بالا.
مالکیت مطبوعات به طورعمده در دست دولت است و هرگونه اعتراض و انتقادی به مثابه تهدیدی برای امنیت و ثبات دولت به شمار می رود.

اصول اصلی(بایدها):
1. رسانه ها نباید کاری کنند که سبب تحلیل رفتن دولت موجود گردند یا برای نظام مزاحمت ایجاد کنند.
2. رسانه ها باید تابع قدرت باشند.
3. رسانه ها باید از توهین به ارزش های عمومی، حاکمان و ... بپرهیزند.
4. برای اجرای اصول فوق، اعمال سانسور موجه است.
5. حمله به دولت، انحراف از سیاست های رسمی و ... جرم محسوب می شود.
6. نفی استقلال روزنامه نگاران و رسانه ها.

اشکال کنترل دولت بر مطبوعات:
- وضع قانون؛
- کنترل بدون واسطه تولیدات؛
- وضع مالیات و انواع مجازاتهای اقتصادی؛
- واردات کنترل شده رسانه های خارجی؛
- حق دولت درانتصاب اعضای سردبیری؛
- معلق نگه داشتن انتشار.

2. تئوری رسانه های آزاد:                                                                                                                در این نظریه که ریشه در انقلاب کبیر فرانسه دارد، اصل بر آزادی اظهارنظر و انتقاد است. تأکید عمده بر آزادی برای مبارزه با استبداد، کاهش اختلاف درجامعه، اصلاح اشتباهات و... از جمله ویژگی های این نظریه می باشد؛ از این رو محدودیت و سانسور ممنوع بوده و انتشار هرگونه عقیده درست یا نادرست، مجازاست. سانسور وکنترل افکار، ناگریز به زیان حقیقت تمام می شود افراد تنها زمانی می توانند حق و باطل را از یکدیگر تمیز دهند که به هر دو دسترسی داشته باشند. هرگونه محدودیتی که ازسوی دولت بر بیان آزاد افکار و عقاید اعمال شود، درواقع تضییع حقوق شهروندان است ولذا بهترین خدمت دولت به مردم، عدم مداخله در رسانه هاست.

اصول اصلی(بایدها):
1. امر نشر باید درمقابل هرگونه مداخله و سانسور، حمایت شود.
2. نشر وتوزیع باید برای هر فرد یا گروه، بدون مجوز یا پروانه مجاز باشد.
3. حمله به دولت، مقام دولتی با حزب سیاسی حق پس از وقوع، نباید مجازات درپی داشته باشد.
4. در انتشار نباید اجباری وجود داشته باشد.
5. از نشر «خطا واشتباه» باید به همان اندازه نشر «حقیقت و درست» در زمینه های فکری- عقیدتی حمایت شود.
6. نباید با وضع قوانین، بر مجموعه اطلاعات آماده برای نشر، محدودیتی اعمال شود.
7. نباید بر صادرات و واردات یا ارسال و دریافت پیام های فرامرزی، محدودیتی اعمال شود.
8. روزنامه نگاران باید از استقلال حرفه ای برخوردار باشند.

3. تئوری مسئولیت اجتماعی:                                                                                              در این نظریه، اصل بر ایجاد پیوند میان «استقلال رسانه ها» و «وظایف و مسئولیت اجتماعی» آنهاست که تأکید می کند رسانه ها باید درهمین پاسخ گویی به نیاز مخاطبان، برابر فعالیت های خود مسئولیت نیز داشته باشند و وظایف اجتماعی خود را محدود به گیرندگان پیام یا مالکان رسانه ها ندانند. مضمون اصلی این نظریه این است که آزادی و مسئولیت (تعهد) دو روی یک سکه اند وهمانطور که مطبوعات حق دارند از دولت و سایرنهادها انتقاد کنند، مسئولیتی نیز درقبال مصالح و منافع ملی وامنیتی و پاسخ به نیازهای جامعه دارند. مطابق این نظریه، دسترسی عموم به اطلاعات صحیح بر دسترسی مطبوعات به آزادی کامل بیان برتری دارد.

اصول اصلی(بایدها):
1. رسانه ها باید برخی التزام های عملی نسبت به جامعه را بپذیرند این التزام ها با درنظرگرفتن معیار توانایی اطلاع رسانی بالا یا حرفه ای، درست، دقیق، مبتنی بر واقعیت و متعادل تعیین می شوند.
2. درعین پذیرش و کاربرد این التزام ها، رسانه ها باید خود تنظیم کننده باشند در داخل چارچوب حقوقی و نهادهای ایجاد شده.
3. رسانه ها باید از هرچه که به جنایت، خشونت، بی نظمی اجتماعی و توهین به اقلیت ها منجرمی شود، پرهیز کنند.
4. رسانه ها باید به طورکلی کثرت گرا و انعکاس دهنده تنوع های درون جامعه باشند و امکان دسترسی به دیدگاه های گوناگون و نیز زمینه پاسخ گویی متقابل را فراهم کنند.
5. جامعه و مردم حق دارند خواهان تضمین اجرایی محکمی جهت ممانعت از مداخله رسانه ها درامور مربوط به امنیت ملی باشند.
6. رسانه ها باید به همان اندازه که نسبت به مالکان و بازار احساس مسئولیت می کنند نسبت به جامعه نیز مسئول باشند.

4. تئوری رسانه های شوروی سابق: اساس این نظریه براین است که تمام رسانه ها باید تحت کنترل «طبقه کارگر» و درنهایت حزب کمونیست باشد. از این رو، رسانه به طورعمده باید یکدست بوده و تعارض های سیاسی درجامعه را منعکس نکنند. علاوه بر این، از پیش فرض های ذهنی مارکسیستی در انعکاس رویدادهای خبری استفاده کنند. طبق این نظریه، مطبوعات درشکل گیری جامعه و حرکت به سمت کمونیسم، نقش مثبتی ایفا می کنند و از این رو، در اموری چون: سوسیالیزه کردن، کنترل غیررسمی اجتماعی و بسیج همگانی به سمت هدف های اجتماعی و اقتصادی از پیش تعیین شده، وظایف مهم و متعددی دارند.
طبق این نظریه، برای حمله رسانه ها به دولت، مجازات و سانسور امری موجه است. رسانه ها باید درخدمت وکنترل طبقه زحمت کش باشند و نباید با مالکیت خصوصی اداره شوند.

اصول اصلی (بایدها):
1. رسانه ها باید درخدمت و کنترل طبقه زحمت کش باشند.
2. رسانه ها نباید با مالکیت خصوصی اداره شوند.
3. رسانه ها باید با سوسیالیزه کردن جامعه، تعلیم و تربیت، اطلاع رسانی، ایجاد انگیزه وبسیج همگانی، خدمات مثبتی انجام دهند.
4. رسانه ها باید ازطریق عمل به وظایف خود درقبال جامعه، پاسخ گوی نیازها و خواسته های مخاطبانشان باشند.
5. جامعه حق دارد پس از وقوع هر حادثه ای، استفاده از سانسور و دیگر تدابیر قانونی درجهت مجازات یا جلوگیری از چاپ و نشر رسانه هایی که برخلاف مصالح اجتماعی عمل می کنند، اقدام کند.
6. براساس اصول مارکسیست- لنینیستی، رسانه ها باید تصویری کامل وعینی از جامعه و جهان ترسیم نمایند.
7. اهداف و آرمانهای روزنامه نگاران باید منطبق بر عالی ترین مصالح جامعه باشد.
8. رسانه ها نباید تحت مالکیت خصوصی باشند.

5. تئوری رسانه های توسعه بخش:                                                                                                   این نظریه که بیشتر درکشورهای جهان سوم شکل گرفته است، واکنشی نسبت به جریان مسلط اخبار و عدم تعادل اطلاعات است. درمباحث دهه هفتاد یونسکو، بر این نظریات تأکید زیادی شده است که اساس آن بر بهره گیری از رسانه ها درجهت توسعه، تحکیم استقلال و هویت فرهنگی، کم کردن روند تجاری شدن ارتباطات، عدم استفاده از زور و اجبار در رسانه ها و دو سویه کردن جریان بین المللی اخبار است. مدافعان این نظریه معتقدند که چون کشورهای درحال توسعه، الزامات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی خاص خود را دارند و رسانه ها باید وظایف توسعه ای مثبتی را دنبال کنند طبعاً نباید از الگوی آزادی گرایانه غربی پیروی کنند. اصطلاح ژورنالیسم توسعه ای بدین معناست که نقش رسانه ها باید حمایت از منافع ملی برای توسعه اقتصادی و اجتماعی و اهدافی چون هویت ملی، ثبات و وحدت فرهنگی باشد.

اصول اصلی(بایدها):
1. کمک مطبوعات به اجرای هدف های توسعه
2. استفاده از رسانه ها برای حفظ هویت فرهنگی
3. استفاده از مشارکت عمومی و خلق پیام
4. درهم آمیختن آزادی با مسئولیت ازسوی پیام آفرینان
5. آزادی براساس اولویتهای اقتصادی و نیازهای توسعه
6. اولویت برای زبان و فرهنگ ملی
7. اولویت برای انتشار اطلاعات مربوط به کشورهای درحال توسعه
8. مداخله و یا محدودکردن رسانه ها از سوی دولت به نفع هدف های توسعه
9. کنترل غیرمستقیم از طریق سوبسید و شیوه های دیگر
10. نفی استبداد داخلی
11. نفی سلطه خارجی

6. تئوری مشارکت دموکراتیک:                                                                                               این تئوری برپایه مشابهت هایی با تئوری رسانه های توسعه بخش شکل گرفته است، با این تفاوت که درجوامع لیبرال جایگاه بیشتری دارد. این تئوری با ایجاد جامعه توده وار مخالف است و درمقابل، از حق کاربرد رسانه ها درمقیاس های کوچک اجتماعی دفاع می کند. به عبارت دیگر، به جای مخاطبان کلان طرفدار مخاطبان خرد است عکس العملی در برابر تمرکز گرایی تجاری و اقتصادی و رسانه هاست. این نظریه از تنوع رسانه ای، کوچک بودن مقیاس آن، سهولت تبادل آرا بین منبع پیام و گیرنده پیام، محلی بودن انتشار و پیوندهای افقی ارتباطات درسطوح مختلف جامعه پشتیبانی می کند.

اصول اصلی(بایدها):
1. توسعه رسانه های جماعتی وکوچک از سوی گروه ها، سازمان ها، اجتماعات محلی و...
2. وجود ارتباط افقی به جای ارتباط عمودی
3. شکل گیری محتوا براساس خواست مخاطب
4. بی طرفی
5. کثرت رسانه ها و پیام
6. عدم تمرکز رسانه ها
7. نفی کنترل دولتی بر رسانه ها
8. انکار و مخالفت با شکل گیری رسانه های بزرگ و یک سویه

الگوهای خوش بینانه ارتباطات و توسعه
1. نظریه نوسازی دانیل لرز
2. مدل اشاعه اورت راجرز (ارتباطات میان فردی)

الگوهای بدبینانه ارتباطات و توسعه
1. الیوت: ارتباط جمعی ارتباط نیست
2. اندرسون وحی یر: فاصله دنیای تولیدکنندگان و مخاطبان
3. خوان دیاز بودردنو: خواستار ترکیب الگوی کلاسیک اشاعه با نظریه بصیرت پائولو فریره شد.
4. پائولو فریره: اصل اساسی تفکر او برمحاوره قرار دارد پائولو فریره برزیلی از مشهورترین منتقدان در حیطه ارتباطات توسعه است.
مردم درکنار علاقه مندی شان به دریافت پیام به همان میزان نیازمند و علاقه مند به انتشار و انتقال اندیشه های خود به دیگران هستند و این بیان به منزله طرح یک «فراگرد ارتباطی مشارکتی» است. در این رویکرد، محاوره عامل دست یابی به آزادی است و فراگردهای ارتباطی فاقد مشارکت و محاوره به از خودبیگانگی منجر می شوند. در این رهیافت تماس و ارتباط واقعی هنگامی شکل می گیرد که با همگرایی و اعتماد دو طرف ارتباط همراه باشد.
5- هانس مگنوس: ارتباطات سر کوبگر و آزادی بخش
استفاده سرکوب گرانه و آزادی بخش و توسعه گرا از مطبوعات
استفاده سرکوب گرانه استفاده آزادی بخش و توسعه گرا
برنامه کنترل شده متمرکز برنامه غیرمتمرکز
انتقال دهنده یک نفر، پیام گیر متعدد تحرک بخش به توده ها
رفتار راهنمایی مصرف کنندگان کنش متقابل ازسوی شرکت کنندگان
غیرسیاسی شدن پس خورد
تولید به دست افراد غیرمتخصص سیاسی شدن(فراگرد آموزش)
نظارت مالکان یا دیوان سالاران اداری نظارت اجتماعی ازطریق سازمان داده به خود
6- سیس هاملینگ: ارتباطات سرکوب گر و آزادی بخش
هربرت شیلروجان گالتونگ، کشورهای مرکز و پیرامون                                                                                    7- دنیس مک کوئیل: رویکردهای اشتباه در ارتباطات جمعی:
1- پدرسالاری قیم مآبانه گرایی (فقط آموزش بدهد)                         2 - خاص گرای(فقط برای گروهی ازمخاطبان) 3- حرفه ای گرایی(بیشتر از همه می دانند) 4- سنت گرایی(آیین باوری)
(چیزی جز آنچه مخاطب را درگذشته خشنود کرده است ارائه نمی کنند).

سیری در انواع تعاریف مدیریت رسانه :

فرایند اثربخش و کارآمد تولید ، توزیع و تکثیر /انتقال پیامهای رسانه ای در جهت پاسخگویی به نیازها و سلایق مخاطبان با اهداف سیاسی و اقتصادی (سازمانی ) باشد.

1. به‌کارگیری بهینه منابع مادی و انسانی با استفاده از کارکردهایی چون برنامه‏ریزی، سازماندهی، هدایت و کنترل به منظور تحقق اهداف سازمان رسانه‏ای.
   اینویلر(1984) ، مدیریت رسانه را طراحی، هدایت و توسعة سیستم‌های رسانه‌ای می‏‌داند)
2. پرینگل و استار نیز مدیریت رسانه را شامل وظایف برنامه‏ریزی، سازماندهی، بسیج منابع، هدایت و کنترل دانسته‌اند و مهارت‌‏های مدیر رسانه‌ای را در سه مهارت فنی، انسانی و ادراکی خلاصه می‌کنند. (Pringle & Star, 2006)

چکیده
سازمان‌های رسانه‌ای با توجه به ویژگی‌های خاص خود مستلزم مدیریت پیام در انواع و اشکال متفاوت‌اند. از این‌رو «مدیریت پیام» به عنوان حوزة مطالعه و تحقیق کاملا جدید پا به عرصه حوزه تفکر اهل دانش رسانه و علوم ار تباطات  گذاشته است. این مقاله برآن است تا با طرح مقوله مدیریت پیام در رادیو و تلویزیون رسانه ملی به بررسی چیستی موضوع بپردازد و ابعاد آن را در حوزه مبانی و مفاهیم علمی ارتباطی  روشن نماید. ضرورت این امر از آنجا ناشی می‏‌شود که به‌رغم گذشت چندین سال ازتدوین و اجرا افق رسانه ملی ، تصویر و فهم مشترک سیستمی و فرایند گرا بر مدیریت پیام و مدیریت فرایند ان دررسانه ملی  به عنوان یک جریان عملیاتی محوری صدا وسیما هنوز وجود ندارد ویا بسیار کم رنگ است وهمچنین  اختلاف نظر بر سر نوع و چگونگی عملکرد سیستمی آن بسیار است. به این منظور در این مقاله سعی می‌شود ضمن طرح دیدگاه‌‏های مختلف، تعریفی نسبتاً جامع و مشخص از این مفهوم به همراه ارائه چند مدل مربوط به  چرخه مدیریت پیام  ارائه گردد.

چکیده :

 خلاقیت ونوآوری  

این مقاله به تشریح مفاهیم و مبانی خلاقیت و نوآوری می‌پردازد. تعاریف مختلفی از خلاقیت ارائه می‌شوند و از دیدگاه روانشناسی و سازمانی مورد بررسی قرار می گیرند. سپس موضوع نوآوری و ارتباط آن با خلاقیت شرح داده می‌شود. ارتباط خلاقیت و نوآوری، تأثیر ساختار بر نوآوری، تأثیر فرهنگ سازمانی بر نوآوری، تأثیر متغیرهای منابع انسانی بر نوآوری از دیگر مباحث این بخش هستند. ویژگی‌های افراد خلاق، فرصت‌های خلاقیت، نقش و اهمیت خلاقیت و نوآوری از جنبه فردی و سازمانی، ویژگی‌های سازمان‌های خلاق، مدیریت خلاقیت، تکنیک‌های توسعه خلاقیت گروهی شامل طوفان فکری، شش کلاه تفکر، گردش تخیلی، تفکر موازی و ارتباط اجباری  از دیگر مطالب این مقاله هستند .

  مقدمه 

پیام نوروزى رهبر انقلاب به مناسبت تحویل سال
تاریخ:۱/۱/ ۱۳۸۷ "من برای این سال دو چیز را انتظار می‌برم: یکی این‌که در همه‌ی بخشهایی که گفتیم باید نوآوری بوجود بیاید؛ مسئولان دولتی در روشهای اقتصادی، در روشهای سیاسی و دیپلماسی، در پیشبرد کشور به سمت علم و تحقیق، در گسترش فرهنگ مطلوب در میان کشور، در ارائه‌ی خدمات به همه‌ی قشرها بخصوص قشرهای محروم و مظلوم، در آبادانی کشور، آحاد مردم در دانشگاهها، در بنگاههای اقتصادی، در دستگاههای گوناگون اجتماعی و خدماتی، هر کدامی نیاز دارند در کار خود و در عرصه‌ی فعالیت خود نوآوری کنند؛ این نقطه‌ی اولی است که مورد انتظار ماست. در این سال باید نوآوری فضای کشور را فرا بگیرد و همه خود را موظف بدانند که کارهای نو و ابتکاری را ـ در سایه‌ی مدیریت صحیح و تدبیر درست ـ در فعالیت کشور وارد کنند. انتظار دوم این است که فعالیتهایی که در سالهای گذشته انجام گرفته است، کارهایی که دولت کرده است، سرمایه‌گذاری‌های بزرگی که مسئولان گوناگون و آحاد مردم در بخشهای مختلف ـ چه سرمایه‌گذاری مادی، چه سرمایه‌گذاری معنوی ـ انجام داده‌اند، اینها به شکوفایی برسد و مردم نتایج آن را در زندگی خود حس کنند. برخی از کارها امروز آغاز می‌شود، لکن بزودی نتیجه‌ی خود را نشان نمی‌دهد؛ کارهایی که در سالهای اخیر انجام گرفته است و همچنین بسیاری از کارهایی که در طول سالهای گذشته انجام گرفته است، باید نتایج خود را بتدریج به مردم نشان بدهد و کام مردم را شیرین کند؛ باید آنچه را که کاشته‌ایم، شکوفا بشود و به مردم ثمر بدهد. لذا من امسال را «سال نوآوری و شکوفایی» می‌نامم و انتظار دارم که ان‌شاءالله هم در زمینه‌ی نوآوری و هم در زمینه‌ی شکوفایی، ملت ما شاهد نتایج شیرینی باشند و سال را ان‌شاءالله به بهترین وجهی، با عزت، با موفقیت، با کامیابی و شادابی و با توان بیشتر به پایان ببرند.    

  از خداوند متعال توفیق آحاد مردم عزیزمان و توفیق مسئولین محترم کشور را مسئلت می‌کنم و امیدوارم دعای حضرت بقیه الله (ارواحنا فداه) شامل همه‌ی مردم باشد و روح مطهر امام بزرگوارمان ـ که گشاینده‌ی این راه و آغازکننده‌ی این فصل جدید زندگی ملت ایران بودند ـ با اولیاء پروردگار محشور گردد.   والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته"

رهبر معظم انقلاب بروشنی نوآوری و شکوفایی را بعنوان یک وظیفه عمومی و اجتماعی در سال 87 برهمه مسئولین واحاد جامعه تاکید کردند. این تاکید نشانگر تشخیص داهیانه ای است که ناشی از تسلط مدبرانه درحوزه اطلاعات و وضعیت کنونی کشوردرفرایند توسعه ملی در عرصه جهانی دارد جهانی که با پیشرفت روز افزون دانش و تکنولوژی و جریان گسترده اطلاعات به پیش می رود و امروزه جامعه ما نیازمند آموزش مهارت‌هایی است که با کمک آن بتواند همگام با توسعه علم وفناوری به پیش برود. هدف باید پرورش انسان‌هایی باشد که بتوانند با تفکری خلاق با مشکلات روبرو شده و به حل آنها بپردازند. به گونه‌ای که انسان‌ها بتوانند به خوبی با یکدیگر ارتباط برقرار کرده و با بهره گیری از دانش جمعی و تولید افکار نو مشکلات را از میان بردارند. امروزه مردم ما نیازمند آموزش خلاقیت هستند که با خلق افکار نو به سوی یک جامعه سعادتمند قدم بردارند. رشد فزاینده اطلاعات، سبب شده است که هر انسانی از تجربه و علم ودانشی برخوردارباشد که دیگری فرصت کسب آنها را نداشته باشد، لذا به جریان انداختن اطلاعات حاوی علم و دانش و تجربه در بین انسان‌ها یکی از رموز موفقیت در دنیای امروز است.هیچ کس قادر نیست به میزان اطلاعات واقعی هر کس که در گوشه ذهن او نهفته است پی ببرد. این اطلاعات زمانی به حرکت در می‌آید که انگیزه‌ای قوی سبب رها شدن آن به بیرون ذهن می‌شود. در این مرحله انسان‌ها به سرنوشت یکدیگر حساسند و در جهت رشد یکدیگر می‌کوشند و در نهایت سبب می‌شود جریانی ازعلم و دانش و تجربیات میان آنها جاری شود که همین امر زمینه‌ساز نوآوری و خلاقیت خواهد بود.یکی از عوامل مؤثر در بروزخلاقیت در یک جامعه، زمینه‌سازی و بسترسازی در بین انسان‌ها جهت ایجاد فرهنگی است که در آن همگان درتلاش برای رشد دادن دیگری هستند و با تأثیر بر روی یکدیگر به پیشرفت جامعه کمک می‌کنند.سازمان صدا وسیما بعنوان رسانه ملی نقش اساسی و مهمی در تعمیق و توسعه فرهنگ نواوری و خلاقیت دارد و در حوزه مدیریت پیام وظیفه سنگینی را بدوش می کشد .یکی از شرایط لازم برای پدیدار شدن افکار نو، وجود آرامش برای مغز است. به همین خاطر لازم است مدیریت پیام رسانه ملی بکوشد  با فرهنگ سازی رسانه ای خود در جامعه شرایطی پدید آورد که در بستر آن مغزها بیندیشند. تکامل یابند و سبب ساز افکار نو شده تا شرایط برای سازندگی در جامعه مهیا شود. با افزایش سپرده‌گذاری‌های اخلاقی می‌توان شرایط را برای شکل گیری یک محیط آرام بخش در جامعه فراهم کرد. کاهش سپرده‌گذاری‌های اخلاقی در جامعه سبب می‌شود که زمینه برای گسسته شدن روابط اجتماعی گسترش یابد و با سست شدن پیوندهای اجتماعی، شرایط لازم برای بروز خلاقیت در جامعه سخت تر می‌شود. زیرا فرصتی برای تفکر کردن وجود نخواهد داشت.  

                                                           مجتبی رکنیان

                                                                                      دهم فروردین 1387